Bir adanin ortasinda susuz kalmak gibiydi seni sevmek.gozlerinin içine baktigimda damarlarimda dolasan kan çekilirdi.kalbim o kadar hizli atardi ki sen o atislari duyacaksin diye utanir,kizarirdim.ellerim titrerdi.ismini duydugumda gozlerimdeki yildizlar parlardi ve bu yildizlari kimseye toplatmazdim.her gun farkliydi sanki,oysa simdi...
Simdi bir gun diger gunun aynisi.onceleri zaman akmasin dursun derdim,simdi o zaman ben istesemde akmiyor nedense.bir gun cok uzun geliyor bu sensiz yerde.uzerimde o grimsi hava.sanki yagmur bulutlari gibi gozlerim.her an doyma noktasina ulasabilir ve gozyaslariyla sulayabilir susuz bahcemi.
Kulagimda hep o sarki ''umay umay'dan'' ''BIR EL SALLARSIN YETER, HAREKET VAKTI GELINCE''yeter miydi ki el sallamak?o bile yeterli degildi.belki de bu son yazisimdir senin icin,kim bilir? Bir mum ne kadar yanarak dayanabilir ki?mum isigim sondu,karanliktayim... Belki bir gun o karanliktan cikarim,biri gelir ve mum isigini yakar gecemi aydinlatir.
Yine sacmaliyorum,ama hayat sacmalik be,dunyam donuyor benim...yeni dostlar buluyorum;bir kadeh sarap,bir firt sigara..gelip gecici dostlar ama istediginde bulabiliyorsun.neyse gozume kalemimi ceker,dudagima kirmizi rujumu surer dunyami dondururum ben.
Artik ne o besinci vagon altinci sira ne de Haydarpasa kaldi.Yurt odalarinin isiklari tek tek yanmaya basladi.Iste bir gun daha bitiyor,MUM ISIGI KIZI ERIYOR...